یه وبلاگ پر از تردید

این روزها خیلی از دوستان وبلاگ نویسم که برای کودکانشون مینویسند دچار تردید میشن که آیا کودکشون در بزرگسالی خوشحال میشه که خاطراتی آنلاین داشته باشه یا نه ؟ 

و من فکر می کنم به عنوان یک مادر حق دارم از روزهای با تو بودن و از احساساتم برای تو بگویم دخترکم اگر روزی برسه که من کنارت نباشم چه چیزی از من میمونه جز چند تا عکس و شاید چند نامه ی مکتوب و اینها آیا برای اینهمه سال زندگی در کنار هم با تمام سختیها و خوبیها کافیه ؟ 

نمیدونم دیگران چطور فکر میکنند ولی من این طور استدلال میکنم که من فقط از خصوصیات ظاهری شما می نویسم درونیات شما بر همه و حتی من پوشیده ست امیدوارم روزی که بزرگ شدی (به قول خودت امسال بزرگ شدی ) و از وجود این وبلاگ باخبر شدی خوشحال بشی